Пукна тиквата! Реал понижен! Шестка на Бернабе!

Величенствено! Вонвременско! Втори мај 2009 година. Ноќта кога се славеше фудбалот. Виртуозите на Барса не потсетија зошто и се восхитуваме на оваа игра. Можеби сум пристрасен и субјективен или под импресии, ама јас немам видено во мојов живот, а имам гледано многу фудбал, некој вака да биде доминантен, како што е Барса сезонава. Со овие шест, стигнавме до 100 гола во Примера и гол разлика од +72! Класа подобро од генерацијата на Роналдињо кога освоивме двојна круна. Нешто ми кажува дека за оваа екипа ќе им раскажувам на децата. А сигурно ќе се раскажува и памти оваа историска претстава, зошто никој досега не му набутал шест парчиња на Реал на Бернабе. И тоа во каков момент. Понижување. Се рушеа рекорди. Што ли си мислеа? Ќе победиме? Ќе им се доближиме на бод? Се палеа како мајмуни цел месец. И? Пукна тиквата. Се дуваше, се дуваше, се дуваше вештачки и...БУУУУМ! Колку се глупи. Не мора Барса да ја почитуваат, нека се научат да го почитуваат фудбалот.
Сега одиме опуштено во Лондон. Мене би ме фатило страв да сум играч на Челзи. Ваква машинерија може само да се запре само со антифудбал и нечесна игра. Ослабени во одбраната, без Пујол и Маркез, но со високо кренати глави. Зошто го претставуваме фудбалот, во најчистата смисла на зборот! Секогаш!